In ’t heengaan zal ’t vrede zijn

Door ’t volk hun opstandig gedrag
Gebeurde geheel onbedacht
Wat God genaderijk beloofd
Door mij niet werd geloofd
Sprak ‘k waar God zweeg
Sloeg ‘k de Rots als ’n zweep
Zo beloofde land mij ontging
’t Mocht onder geen beding
Hoe ik God ook bad
Die gunst begeerd had
Zegt spreek Mij niet meer
Dient niet tot Mijn eer
Op de berg voor ik stierf
Liet God zien wat Israel ierf
Zo ging ik Zijn knecht
Naar ’t Woord mij toegezegd
Hoog heen in vrede
Eeuwen later naar beneden
Sprak ik met de Rots
Voor Petrus z’n ogen plots
De wolk die ons bedekt
Tot Gods heiligheid wekt
Elia ooit bad om zijn dood
Was hierbij ook genood
Over Christus Zijn lijden
Zal stromen uit Zijn zijden
Gods Wet mij gegeven vervuld
Gods genade dan onverhuld
Geven stromen van levend water
Door ’n speerstoot vloeien klater
Op ’t talrijk nageslacht
Dat ’t geloof in Christus hoogacht
Eenmaal daalt Hij nogmaals neer
Alle oog geeft Hem dan d’ eer
Zien zij Jezus in ’t beloofde land
Die eeuwig aan Hem zijn verpand

Door mij gedicht bij Numeri 20:1-13

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven