Ik lag, nadat ik de laatste chemo-behandeling had gehad, op isolatie in het ziekenhuis en was er erg slecht aan toe. Voor mijn waarneming nam afscheid van het leven en mijn geliefden. Iedereen dacht dat het ik zou overlijden. Maar er kwam een keerpunt. Van de ervaring dat je sterft en toch blijft leven, daar ben ik nooit meer van hersteld. Wat je ook doet het voelt als zand dat tussen je vingers door glipt. Wanneer je in de schaduw en nabij de dood bent geweest, komt alles in dit leven in een ander licht te staan. Niets is meer wat het was. Geen ervaring haalt het bij een nabij de doodervaring. Voor mij terug in op deze van God afgevallen wereld, in je zondige bestaan, dat vond ik best moeilijk. Dat Christus door Zijn dood hét Leven heeft verworven, ook voor mij, is mijn Troost(er)!
Herkenbaar zoals Matthew Henry in zijn Bijbelverklaring het verwoord bij Gen1v2, de aarde nu was woest en ledig, “verwarring” en “leegte”, zo worden deze woorden weergegeven, Jes. 34:11. En dan zegt hij: “Voor hen die hun hart in de hemel hebben, schijnt deze wereld hier beneden in vergelijking met de wereld daarboven, nu nog niets dan verwarring en ledigheid te zijn.” Wat een voorrecht om dan te weten en te ervaren dat de Geest Gods toen en ook nu we(r)kt tot leven.
Zo ik niet had geloofd dat in dit leven
Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,
Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed, gebleven?
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw
Wacht op de Heer’, godvruchte schaar houd moed!
Hij is getrouw, de bron van alle goed,
Zo daalt Zijn kracht op mij in zwakheid neer
Wacht dan, ja wacht, verlaat u op de Heer’
Psalm 27 vers 7
In zijn boek ‘Gewoon een ander jaar’ beschrijft Tim Schoonhoven zijn ervaring, waaronder: “Alles is saai geworden, na zo’n levensbedreigende ervaring”