„Daarom, wanneer ik sterf — ik sterf echter niet meer — en iemand vindt mijn schedel, zo moge deze schedel hem nog prediken:
Ik heb geen ogen, toch aanschouw ik Hem;
Ik heb geen hersens of verstand, toch omvat ik Hem;
Ik heb geen lippen, toch kus ik Hem;
Ik heb geen tong, toch zing ik Hem lof met u allen, die Zijn Naam aanroept;
Ik ben een harde schedel, toch ben ik geheel zacht geworden en versmolten in Zijn liefde.
Ik lig hier buiten op het kerkhof, toch ben ik binnen in het Paradijs.
Alle lijden is vergeten!
Dat heeft ons Zijn grote liefde gedaan, toen Hij voor ons Zijn kruis droeg en uitging naar Golgotha. Amen”.
(Uit: Passionspredigten, X)