“Ben je gekwetst en lijd je? Is de kwetsuur vers of gaat het om een oude wond die niet geheeld is? Weet dat wat jouw is aangedaan verkeerd, oneerlijk en onverdiend was. En dat het volkomen natuurlijk is om op jouw beurt leed te willen berokkenen wanneer jou leed is aangedaan. Maar leed met leed vergelden schenkt bijna nooit bevrediging. We denken van wel, maar het is niet zo.”
“Als ik je een klap geef nadat jij mij een klap hebt gegeven, maakt dat de gloeiende plek op mijn gezicht niet minder pijnlijk, en vermindert het ook niet mijn droefenis over het feit dat jij me geslagen hebt.”
“Vergelding schenkt ons in het gunstigste geval niet meer dan een ogenblik afleiding van ons pijn. De enige manier om heling en vrede te ervaren, is het schenken van vergiffenis. Tenzij we vergeven, blijven we vastzitten in ons lijden en verstoken van de mogelijkheid om heling en bevrijding te ervaren, verstoken van de mogelijkheid om gemoedsrust te vinden.”
“Zonder vergeving blijven we gekluisterd aan de persoon die ons leed heeft aangedaan. We blijven aan elkaar vastgeklonken met ketenen van bitterheid, aan elkaar vastgesnoerd, gevangen. Tot het moment dat we in staat zijn de persoon die ons kwaad heeft gedaan te vergeven, blijft die persoon de bewaarder van de sleutels tot ons geluk: die persoon is onze cipier. Wanneer we vergeven, nemen we ons lot en onze gevoelens weer in eigen handen. We worden de bevrijders van onszelf. We vergeven niet om de andere persoon te helpen. We vergeven niet ten behoeve van anderen. We vergeven ten behoeve van onszelf. Vergeving is, anders gezegd, de beste vorm van eigenbelang. Dit is de waarheid, zowel in spirituele als wetenschappelijke zin.”
Overgenomen uit ‘Het boek van vergeving’, geschreven door Desmond & MPHO Tutu